Język pruski należał do grupy języków bałtyckich. Laicy upatrywali w nim związków z językiem niemieckim, w końcu na ziemie dawnego zakonu krzyżackiego mówiono Prusy. Nazwa ta jednak została im w spadku po plemieniu bałtyckim, które długo walczyło z chrystianizacją. Sami Krzyżacy zostali sprowadzeni w XIII wieku przez księcia dzielnicowego Konrada Mazowieckiego, by zaprowadzili wiarę chrześcijańską na terenach dzisiejszego województwa warmińsko-mazurskiego. Wiarę zaprowadzono metodą ognia i miecza, jednak jej nosicieli nie dało się później zbyt łatwo wyrugować, który na kilka wieków przywłaszczył sobie te ziemie i potrzeba było wielu wojen, by je z powrotem odzyskać. Co oczywiście nie na wiele się zdało, biorąc pod uwagę rozbiory. Język pruski wymarł całkowicie w XVII wieku wraz z osobami, które potrafiły nim mówić. Mimo to możemy go dziś badać – był to język rozwinięty, posiadał więc także własną formę pisaną, a nawet wydrukowano kilka dzieł, na podstawie których dziś dokonuje się rekonstrukcji. Obecnie znany osiemset słów, istnieją także projekty odbudowy tego języka, czym zajmuje się grupa fascynatów kulturą i spadkiem dawnych Prusów. Sprzyja temu wydrukowane dzieło Marcina Lutra, które zachowało się do naszych czasów w stanie mało zmienionym. Można w nim odnaleźć wiele zabytków słownych i gramatycznych tego języka. Pruski należał do grupy zachodniobałtyckiej, która niestety nie przetrwała do naszych czasów (istnieją jedynie poszczególne języki grupy wschodniobałtyckiej, w tym litewski i łotewski).